Lyric

IJs tikt zacht in een wiegend glas

Een glimlach drijft in een zee van neon

Gelach in de verte lost verder op

Jij kijkt alleen maar naar buiten

Je profiel lijkt breekbaar als ik te dichtbij kom

Nog voor woorden beweegt mijn hart

De klok houdt stil zijn adem in

De nacht zet ons op proef

Die rug die stilte draagt, beweegt even

Wie de nacht draagt, verbergt ook tranen

Ik wil je aanraken —

Die rug, gekleurd door maanlicht

Lichtdeeltjes dansen in de kroonluchter

Jouw schaduw trilt heel even mee

Woorden die ik niet zei

Zinken naar de bodem van het glas

Adem die alleen de nacht hoort

Als ik nader, wijkt je blik

En in mij breidt een rimpeling zich uit

Tussen maan en stad

Draag ik mijn twijfel

De nacht sluit ons in

Die rug, gehuld in stilte, zo ver weg

Jij die de nacht draagt — geen tranen zichtbaar

Wat denk je daar

Onder dit maanlicht

Ik koos deze nacht niet om alleen te zijn

Maar de moed om naast je te blijven

Komt niet meer terug

Zonder iets te zeggen

Vertellen we alles

Die rug van stilte, adem ingehouden

Wie de nacht draagt, huilt in de schaduw

In maanlicht doordrenkt

Ligt jouw gevoel

Alleen het glas tikt de tijd van de nacht

Op een rug die niet omkijkt

Valt de maan

In the midnight glow…