Lyric

Zanurzam się w niebieskość, z dala od hałasu

Patrzyłam w dół, jakby żegnać się z wczoraj

W centrum chwiejnego świata spotykam siebie samej

Stąd czuję, że mogę dotrzeć wszędzie

Łuk w ruinach, niebo ucięte szarością

Światło spada, mokre drobinki na podłodze

Znudzona rzeczywistość szumi w tle

Wilgotny wiatr unosi rąbek spódnicy

Nikogo, cisza, perfekcyjna pustka

Tylko odbicie w kałuży

Wyraźnie pokazuje mnie taką, jaka jestem

W głębi wodnego lustra nie płacze

Taka sama twarz, cicho tylko się uśmiecha

Która strona jest iluzją? Bez znaczenia

Granice się rozmywają i znikają

Tańcząc na linii między fikcją a prawdą

Dotykam wody palcem, to sygnał

Fale zmieniają świat, odwracają wszystko

Opadające niebo, wyłaniające się dno

Zimna samotność otula mnie delikatnie

Druga ja wyciąga rękę

Z każdym oddechem kontury się rozpuszczają

Słowa zmieniają się w bąbelki, znikają w głębinie

Samotność jest przezroczysta, nikt nie może jej dotknąć

W sanktuarium, obejmując kolana

Hej, zauważyłaś?

Tylko ciężar mokrego mundurka

Jest dowodem, że tu jestem

Palce niemal się stykają

Ból i smutek rozpuszczają się w wodzie

Pod powierzchnią łatwiej oddychać

Tu naprawdę mogę być sobą

Wznoszę się w wodnym odbiciu

Odwrócona grawitacja, zawroty przyspieszają

Mokre pole widzenia lśni jak kalejdoskop

Im głębiej, tym serce lżejsze

Druga ja ociera łzy

Miejsce, gdzie iluzja miesza się z rzeczywistością

Zimno, a przyjemnie, wieczne zagubienie

Spotkajmy się w przerwie światła i cienia

Ja znikam, staję się nią

Ona znika, staję się mną

Granice nigdy nie istniały

Cisza wzywa mnie z lustra

Dotykam wody palcem, to sygnał

Fale łączą świat w jedno

Jestem iluzją, jestem prawdą

Świadomość miesza się, rozpuszcza w głębokim błękicie

Nie ważne, która to sen

Za ciszą, głęboko, głęboko spadam

Fale drżącej wody wszystko wiedzą