歌詞

แสงไฟนั้นไม่ใช่ดวงดาว

คือความอบอุ่นจากเมืองของมนุษย์

โลกที่ดูเหมือนจะสลายไปเมื่อฉันสัมผัส

มีเพียงหัวใจของฉันที่เริ่มออกเดิน

หนึ่งพันปีในป่าเดิมทุกเช้า

ลมที่ไม่เคยเปลี่ยน เพลงเดิมที่เคยฟัง

ความเป็นนิรันดร์นั้นช่างอ่อนโยน

แต่ทำไมหัวใจของฉันถึงรู้สึกเจ็บปวด

แม้จะรู้ว่าชีวิตนั้นสั้นนัก

แต่มนุษย์ยังคงโอบกอดปัจจุบันไว้

ร้องไห้ หัวเราะ และหลงทาง

แต่ยังคงก้าวเดินต่อไป

ก้าวเดินต่อไป

ก้าวเดินต่อไป

ก้าวเดินต่อไป

ก่อนรุ่งสาง ฉันวางคันธนูลง

ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าในความฝัน

แม้จะรู้ว่าไม่อาจย้อนกลับไป

แต่ความโหยหานี้จะไม่มีวันจางหาย

หากฉันซ่อนหูที่แหลมคมนี้ไว้ได้

ฉันอยากให้คุณเรียกชื่อของฉัน

คำพูดที่ว่า ทุกอย่างจะประสานกัน

ฉันเองก็อยากจะลองเชื่อในสิ่งนั้น

แม้ฉันจะเป็นเอลฟ์ที่ยืนอยู่ในป่า

แต่หัวใจของฉันอยู่เคียงข้างมนุษย์เสมอ

จนกว่าจะถึงวันที่ความรู้สึกนี้

จะกลายเป็นเรื่องราวที่ส่งไปถึงคุณ

(Sigh…)