Lyric

Een droge wind strijkt langs mijn wang

Licht valt op een hart vol barstjes

Als een zaad dat men vergat

Wordt diep vanbinnen iets wakker

Als ik luister hoor ik groeien, heel ver weg

Een naamloze wens die zachtjes beeft

In gesmolten schaduw sijpelt licht

Kleuren die geen woorden kennen

Achter deuren die gesloten waren

Was ik al aan het bloeien, stil voorbereid

Aan mijn voeten liggen resten van toen

Elke stap maakt een breekbaar geluid

Toen ik omhoog keek naar de lucht

Verdween mijn eenzaamheid in de wind

Nog een knop, zo breekbaar klein

Maar ik weet al hoe de hemel voelt

In gesmolten schaduw sijpelt licht

Een kleine adem krijgt kleur

Hoe vaak ik ook verdor, steeds weer

Sta ik opnieuw aan het begin

Dat lichaam dat toen niet bewegen kon

Wordt nu langzaam gevuld met water

Met pijn, met sporen van wat was

Laat ik het hier in mij bloeien

Onzichtbare wortels reiken naar de lucht

Ze wiegen, maar ze groeien echt

Tussen scheuren van een wereld vol tranen

Kwam mijn eigen lente stil voorbij