Lyric

Ik loop door naalden van regen

Nergens om te schuilen

Straatborden lachen vaag in het nat

Rode remlichten tekenen lijnen

Versleten zolen zakken in plassen

De geur van nat asfalt stijgt op

Koude trekt langzaam door mijn shirt

Regen tikt ritme op een brievenbus

Met stijve vingers klem ik mijn paraplu

Adem gelijk, ik los op

In golven van passerend licht

Ik volg het ritme van vallende naalden

Naalden van asfalt naaien de tijd vast

Lantaarns vervagen, raken krom

Schaduwen van plekken zonder terugkeer

Bewegen onder mijn paraplu

Ik proef de kou

En laat één voetstap achter

Achter gesloten rolluiken leeft iemand

De geur van nat papier zoekt oude dagen

Op beslagen glas teken ik een lijn

Die meteen verdwijnt, en dat stelt me gerust

Kraag omhoog, ik veeg regen van mijn huid

Een sirene sterft weg

De stad ademt weer

Schaduwen van pijn vervagen een beetje

Water zingt onder mijn schoenen

Mijn passen worden groter

Wanneer stilte harder spreekt dan wonden

Mijn voetstappen kraken eindelijk

Op de brug duwt natte wind me vooruit

Het kruispunt achter me blijft nat

Maar tussen de spaken van mijn paraplu

Vind ik licht

Ik heb geen stemmen meer nodig

Met gesloten ogen voel ik de weg

Warme adem onder mijn natte capuchon

Ik vang een regendruppel op mijn tong

En proef het moment

Zelfs regen vergeet hoe pijn doet

Wat scherp was, wordt een dunne lijn

Een stukje stilte blijft op mijn wang

Nog even blijf ik bij deze kou

En zet dan, zeker nu

Een stap vooruit

En ik liep door, doorboord en heel

Regen die blijft steken

Wordt langzaam gewicht

Achter een vervaagde wereld

Vind ik een licht

Niet alles hoeft te drogen

Deze kou bewaar ik

En loop verder

Naar het volgende beeld