歌詞

Adresiz bir halde süzülen hisler

Dokunsam kırılacak gibiler

Pencere kenarında sadece rüzgar

İsimsizce, öylece sallanıyor

Tam söyleyecekken yuttuğum

Boğazımda donup kalan kelimeler

"Teşekkür mü" yoksa "özür mü"

Ben bile bilmeden öylece

Topladığım o küçük parçalar

Dudaklarıma varmadan dökülüyorlar

"Sessiz kalmanın" bir koruma olduğuna

İnanmıştım bir zamanlar

Kırık kelimeleri serbest bırakıyorum

Adresi olmasa da rüzgara bindirip

İncinmekten ya da susmaktan öte

Şimdi... bırak şarkı söyleyeyim

Mühürlenmemiş bir mektup gibi

Duygular sadece gidecek bir yer arıyor

"Çok geç artık" diyerek

Kim karar verdi buna?

Sesime döksem kaybedecekmişim gibi gelirdi

Bu yüzden hep sessizliği seçtim

Ama bu göğsümdeki o ağır yükü

Öylece bırakmaya artık dayanamadım

Kırık kelimeleri rüzgara bırakıyorum

Sesim titrese de deneyeceğim

Kırılmaktan korkmaktansa

Şimdi... bırak şarkı söyleyeyim

Ulaşmasa bile

Hiçbir şey değişmese bile;

"Söyleyemeyen o eski beni"

Burada bırakmak istemiyorum artık

Kırık kelimeleri gökyüzünde eritiyorum

Rüzgar onları elbet bir yere taşıyacak

Bir cevaba gerek yok

Sadece yürümeye devam etmek için

Şimdi şarkı söylüyorum

Adresiz bir halde süzülen hisler

Sadece rüzgara emanet ederek