歌詞

ແສງໄຟນັ້ນບໍ່ແມ່ນດວງດາວ

ແມ່ນຄວາມອົບອຸ່ນຈາກເມືອງຂອງມະນຸດ

ໂລກທີ່ເບິ່ງຄືຈະສະຫຼາຍໄປເມື່ອຂ້ອຍສຳຜັດ

ມີພຽງຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍທີ່ເລີ່ມອອກເດີນ

ຫນຶ່ງພັນປີໃນປ່າເດີມທຸກເຊົ້າ

ລົມທີ່ບໍ່ເຄີຍປ່ຽນ ເພງເດີມທີ່ເຄີຍຟັງ

ຄວາມເປັນນິລັນດອນນັ້ນຊ່າງອ່ອນໂຍນ

ແຕ່ເປັນຫຍັງຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍຈຶ່ງຮູ້ສຶກເຈັບປວດ

ແຕ່ກໍ່ຮູ້ວ່າຊີວິດນັ້ນສັ້ນນັກ

ແຕ່ມະນຸດຍັງຄົງໂອບກອດປັດຈຸບັນໄວ້

ຮ້ອງໄຫ້ ຫົວເລາະ ແລະຫຼົງທາງ

ແຕ່ຍັງຄົງກ້າວຍ່າງຕໍ່ໄປ

ກ້າວຍ່າງຕໍ່ໄປ

ກ້າວຍ່າງຕໍ່ໄປ

ກ້າວຍ່າງຕໍ່ໄປ

ກ່ອນຮຸ່ງສາງ ຂ້ອຍວາງຄັນທະນູລົງ

ໄດ້ຍິນພຽງສຽງຝີຕີນໃນຄວາມຝັນ

ແຕ່ກໍ່ຮູ້ວ່າບໍ່າດຍ້ອນກັບໄປ

ແຕ່ຄວາມໂຫຍຫານີ້ຈະບໍ່ມີວັນຈາງຫາຍ…

ຫາກຂ້ອຍຊ່ອນຫູທີ່ແຫຼມຄົມນີ້ໄວ້ໄດ້

ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ເຈົ້າເອີ້ນຊື່ຂອງຂ້ອຍ

ຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ “ທຸກຢ່າງຈະດີຂຶ້ນເອງ”

ຂ້ອຍເອງກໍ່ຢາກຈະລອງເຊື່ອໃນສິ່ງນັ້ນ

ແຖ້ຂ້ອຍຈະເປັນເອວທີ່ຢືນຢູ່ໃນປ່າ

ແຕ່ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍຢູ່ຄຽງຂ້າງມະນຸດສະເໝີ

ຈົນກວ່າຈະເຖິງວັນທີ່ຄວາມຮູ້ສຶກນີ້

ຈະກາຍເປັນເລື່ອງລາວທີ່ສົ່ງໄປເຖິງເຈົ້າ…