歌詞

O günün kutsanmış mavi gökyüzü

Şimdi uzak bir sis bulutu gibi ruhumda

Gülüşler ve kadehlerle parlayan o ışık bahçesi

Aslında çoktan solmaya başlamıştı bile

Beyaz elbisenin o göz alıcı ışıltısında

Gölgeleri görmemeye ant içmişiz sanki

Tutsak bir cennet burası;

İpek gibi yumuşak kelimelerle sarılmış

Görünmez zincirlerle kalbi bağlayan sessiz bir distopya

"Uyuyamıyorum" diyen o zayıflamış beden

Rengini yitirmiş bir çehre, boşluğa bakan gözler

Hazine dediğin ne varsa birer birer eksiliyor

Kendi benliğini yitirdiğin, hükmedilen bir bahçe burası

Nazik seslerle fısıldanan o "doğrular"

Birer zincire dönüşene dek fark etmedik

Çürüdü kalbimiz o sahte huzurda

"Bana itaat edersen her şey aynı kalır" dediler;

Ama bu sevgisiz, sessiz bir derin deniz distopyası

Güçsüz omuzlarına sarılıp ağladım

Sadece mutlu olmayı dilemiştik oysa!

Kırık kanatlarla bile, o gökyüzü elbet açılacak

Ah, bir dua ile kırılsaydı o paslı zincirler

Derin denizdeki bu sahte cenneti aş ve göğe yüksel!

Kendini geri kazandığın o gökyüzüne dön!

Kanat çırp ve git

Özgürlüğüne dön