歌詞

Rüzgarın durduğu, gece yarısı bir teras

Uzaktan bir köpeğin sesi geliyor, tek başına

Kimsesiz gökyüzünde parlayan o Ay

Sadece beni izliyor

Perdelerin arasından sızan ışık

Kapalı günlüğüme uzanıyorum ama;

Mürekkebin kokusu geçmişin izini sürdükçe

Kelimeler yine göğsümün derinliğine çöküyor

Sessizliğin içinde zamanı dinledim

Aslında titreyen, kalbimin ta kendisiydi

Kelimelere döksem, taşacak sanki;

Göğsümün derininde titreyen bu ışık

Sessizliğin içinde yankılanan şey

Unuttuğum o kendi sesim

Parmak uçlarımın değdiği o eski mektup

Kat izleri kadar birikmiş hatıralar

Her okuyuşumda kelimelerin gölgesi

Sessizce geceyi kendi rengine boyuyor

Söylenemeyenlerden çok

Duyulmasını istediğim hisler kaldı geriye

Kelimelere dönüşemeden yok olup giden

O günkü duygular rüzgara karıştı

Sessizliğin hep yanımda olduğunu

Anca şimdi, anlamaya başladım

Yükselen Ay’ın aydınlattığı şey

Bir başkası değil, benim kendi kalbimmiş

Kelimelere döksem kırılacakmış gibi

Sustuğum o günkü gibi kaldım

Sakinliğin içinde duyulan o ses

Yeniden yürümek için bana güç veriyor

Rüzgarın durduğu, gece yarısı bir teras