Lyric

Het landschap vervaagt, blauw in beweging

Ik trap het gas nog vóór ik iets zeg

Middernachtmist, schaduwen dansen achter mij

Ik breek de stilte, niets meer om te verliezen

Mijn lichaam zakt weg in een koude stoel

Met mijn vinger teken ik lijnen op het raam

Druppels verliezen van de zwaartekracht

En nemen alle stadslichten met zich mee naar beneden

Mijn zucht wordt rook, zo dun en licht

Verdwijnt, opgelost in de nacht

Vormloze beelden van gisteren

Hoe ik ook grijp, ik hou niets vast

Achterlichten schilderen een rode stroom

Alleen die oude warmte blijft bij mij

Niet omkijken, ik rijd het grijs tegemoet

Herinneringen worden rook, verwaaien ver weg

De radio kraakt, zingt een lied

Een oude lovesong uit een vreemd land

Op de bijrijdersstoel zit alleen een schaduw

Mijn banden glijden langs de witte lijn

In de spiegel valt de stad uiteen

De randen van herinneringen vervagen

Maar iets klopt nog, diep vanbinnen

Hier, op deze plek, blijft het warm

Ik snijd door gestroomlijnde eenzaamheid

Versnel een nacht zonder bestemming

Lichten vervagen, maar de hitte is echt

Ik jaag de horizon achterna, alleen

Tot ik as word, tot alles brandt

Het mag vluchtig zijn, als rook in de lucht

Deze hartslag liegt niet

Ze wijst me de weg, als een kompas

Ik zoek geen liefde die blijft bestaan

Ik wil dit moment in mijn huid branden

Middernachtmist, laat het donker leiden

Dit vuur in mij zal niet vervagen

Het blauw lost op in de geur van de ochtend

Ik laat het gas niet los, nog niet

Middernachtmist, schaduwen dansen achter mij

Ik breek de stilte, niets meer om te verliezen