Lyric

Zonder adres drijven mijn gedachten

Te breekbaar om ze aan te raken

Bij het raam, alleen de wind

Naamloos, zacht bewegend

Ik wilde spreken, maar slikte het in

Woorden bevroren diep in mijn keel

Was het “dank je wel” of “het spijt me”?

Zelfs ik weet het niet meer

Losgeraapte scherven van gevoel

Vallen net voor mijn lippen neer

Ik dacht dat zwijgen

Beschermen betekende

Ik laat mijn gebroken woorden los

Ook zonder adres, mee met de wind

Beter dan zwijgen, beter dan pijn

Laat me nu zingen

Als een brief zonder envelop

Zoekt mijn hart een plek om heen te gaan

“Te laat,” zeggen ze

Maar wie beslist dat?

Als ik spreek, verlies ik misschien iets

Dus koos ik steeds voor stilte

Maar dit gewicht in mijn borst

Kon ik niet langer dragen

Ik stuur mijn woorden met de wind mee

Zelfs trillend geef ik ze vrij

Banger zijn om te breken dan te leven

Dat wil ik niet meer zijn

Ook als het niemand bereikt

Ook als niets verandert

Ik wil niet achterblijven

Als degene die nooit sprak

Mijn woorden lossen op in de lucht

De wind draagt ze ergens heen

Ik hoef geen antwoord

Alleen een eerste stap

Dus zing ik nu

Zonder adres drijven mijn gedachten

Ik vertrouw ze toe aan de wind