Lyric

Oranje straatlicht, adem wit in de kou

Dezelfde weg voelt vandaag net anders voor ons

De schoolbel hangt nog in mijn hoofd

Een zakradio fluistert ruis

Ik verstop de echte warmte in een grap

Elke lach laat mijn hart vooruit springen

Bij rood leun ik al naar voren

Woorden komen, maar ik slik ze weer in

Onze stappen kloppen, mijn taal loopt achter

Bij groen ben ik weer gewoon mezelf

Bij het stoplicht wil ik het zeggen, adem wit

Het woord “liefde” lost op in de lucht

Ik wil veranderen, maar durf het niet

Naast jou word ik alleen maar stiller

In het glas van de telefooncel zie ik ons

De belkaart blijft in mijn zak

“Er is een kortere weg,” zeg ik zomaar

Als onze schouders raken, beweegt de stad

Als een herhaling in mijn hoofd slaan we dezelfde hoek om

Dezelfde lach, dezelfde adem

Maar vandaag is een knipperen genoeg

Tijdens rood laat ik je mouw niet los

Bij het stoplicht wil ik het zeggen, adem wit

Mijn wimpers spreken waar woorden stoppen

Angst en schaamte leg ik bij jou neer

Bij het volgende groen kom ik dichterbij

Liefde is zand dat door je vingers glijdt

Hoe harder je knijpt, hoe meer je verliest

Dus open je handen, laat het licht vallen

Wat ontsnapt, is ook van ons twee

Bij het stoplicht wil ik het zeggen, adem wit

Voor het verdwijnt kijk ik je echt aan

“Mag ik morgen weer met je mee naar huis?”

Ik laat mijn woorden mijn passen inhalen

Onder het straatlicht knik je zacht

Mijn witte adem voelt ineens warm