歌詞

Rüzgarın yönü değişti

Rayların kenarındaki ot kokusu, hâlâ yazı peşinden sürüklüyor

Sandaletlerimle o küçük yolda duruyorum

Elektrik direğinin gölgesi yanlamasına uzanıyor

Sadece ağustos böceklerinin sesi zamanı geri sarıyor;

Su birikintisindeki gökyüzü dalgalanıyordu

Cebimde hâlâ o zamanki anahtar

Paslanmış halde, hiç dokunmadım ona

Kızıl akşam, kızıl akşam... Tıpkı senin gözlerine benziyordu

Hiçbir şey diyemeden, sadece bakakaldım göğe

Dönemeyiz, artık geri dönemeyiz;

Ama bu renk hâlâ sızlıyor içimde

Bakkalın önündeki otomat

Hiç kapanmayan o cılız ışığını sızdırıyor

Kimsenin olmadığı o banka oturup

Soğumuş metal kutuyu sıkıca kavrıyorum

Uğurladığım o sırt, bir kez bile arkasına bakmadı

Onun son olduğunu bilmeden

Adını seslensem, sadece rüzgar sallanıyor;

Ama gerçekten, oradaydın biliyorum——

Kızıl akşam, kızıl akşam... Şimdi ki beni aydınlatıyorsun

Söyleyemediğim her şey gökyüzünde eriyip gitti

Dönemeyiz, artık geri dönemeyiz;

Yine de bu, yürümeye devam etmemi sağlayan o ışık

Ayak seslerim asfaltın içinde emilip gidiyor

Gölge ise, artık sadece "bir kişilik"