Lyric

Zamknięta mapa, bezbarwne płótno

Światło, którego szukałam, znikło gdzieś

Szkło zaparowane oddechem

Palcem cicho rysowałam dzień

Lecz w najciemniejszym miejscu serca

Mały blask wciąż tlił się tam

Marzenia, którym nie patrzyłam w oczy

Teraz budzą puls i plan

Światło przechodzące przez pryzmat

To spektrum zwane nadzieją

Nawet łzy, co spadły na dno

Zmieniają się w siedem barw

Gdzieś nad niebem, dalej niż wzrok

Czeka jutro, którego nie znam

Ten promień w piersi mówi mi wprost

To jest znak — tu zaczynam

Wahania i blizny zapisane

Każda miała własny ton

Myślałam, że wszystko straciłam

A one znów migoczą wciąż

Nie cudze słowa prowadzą mnie

Lecz siła, by wierzyć w siebie

Nawet cień, co drżał pod stopą

Staje się drogą przed siebie

Światło przechodzące przez pryzmat

To spektrum zwane nadzieją

W tym jednym kroku naprzód

Siedem barw kreśli ślad

Gdy spotykam nową siebie

Inną niż wczorajszy sen

Będę rysować własną dłonią

Przyszłość po drugiej stronie świateł

Puste dni dostają imię

Jakby prosiły: nazwij mnie

Ten moment — moim kolorem

Maluję świat, jak chcę

Światło przechodzące przez pryzmat

To spektrum zwane nadzieją

Każda noc, gdy dobiega końca

Poranek niesie sens

Blask, co zakwitł w moim sercu

Niech już nigdy nie zgaśnie

Z tobą patrząc w ten sam horyzont

Idę dalej, trzymając czas

Poza granicą spektrum

Wyruszam, by spotkać nowy kolor