歌詞

Jak mżawka, która się rozprasza

Nie zostaje w mojej pamięci

Wznoszą się z horyzontu

Cząsteczki myśli przybyłe z przeszłości

Z sensorem głęboko w oczach

Rekomponuję te myśli

I odpowiedzi, które zebrałem

Przechowuję ją w piersi

Zanim je zapomnę

Zapisuję te dane

Słowa, które staną się kluczem

Umieściłem je w piosence

Tam, gdzie nawet światło nie dociera

Poza tym odległym horyzontem

W stronę przyszłości, gdzie na mnie czekasz

Odlatuję

Czekaj na mnie, chcę cię zobaczyć jeszcze raz

W tym tak ogromnym wszechświecie

Przeszłość i przyszłość łączą się ze sobą

Paraboliczna krzywa bez trajektorii

Unosząc się, tonąc, zanikając

Opowiadacz dawnych czasów

Przepowiedział koniec wieków

Cisza, która nadeszła

Sprawia, że przeczuwam, iż to koniec

Lecz to tylko niepewność

Rzeczywistość tuż przede mną

Rozumowania są efemeryczne

Powierzchowny sen, który nawet nie upaja

Przewodnik wciąż niewidzialny

Znajdę go

By przysiąc wieczność

Biegniemy

W stronę świata, który odchodzi

Nawet gdy odwracamy się plecami

Rozpostarty przed nami

Nowy horyzont

Ślady naszych kroków, które lądują

Tak usłyszałem

W mieście Śrāvastī

W Ogrodzie Jety, parku Anāthapiṇḍiki

Z wielkim zgromadzeniem mnichów

Daleko, daleko, kraina Śrawasti, prawa natury, sny proroka

Nawet w obliczu niepewnej przyszłości

Nie mamy strachu

Przepaść pod naszymi stopami

Przeskakujemy nad nią

Rozwijając się przed nami

Nowy horyzont

Ślady naszych kroków, które lądują