Lyric

In een stille hoek van de stad

Keek ik alleen naar de nachtelijke lucht

Om mijn hart niet te laten bevriezen

Leerde ik de namen van sterren

Ik liep alleen verder

Happend naar adem, de helling omhoog

In dat eindeloze blauw van de hemel

Had ik het gevoel dat ik het kon bereiken

De wind zingt zacht in mijn oor

Sneeuw kleurt alles wit

Op nachten dat eenzaamheid pijn doet

Zijn sterren het meest vriendelijk

Ik bleef vragen stellen

Waarom ben ik hier?

Hoe hoger ik wilde klimmen

Hoe verder mijn hart me verliet

Boven aangekomen bleef ik staan

Omringd door blauw, mijn ogen gesloten

Op de plek waar eenzaamheid mij bracht

Raakte ik even mezelf aan

Aan de andere kant van deze hemel

Fonkelde een droom die ik ooit zag

Dichter bij het universum dan wie dan ook

Lach ik hier in stilte

In de eenzaamheid vond ik

Een klein licht dat mijn borst verlicht

Dit is mijn eigen plek

Het dichtst bij het universum

Omarmd door transparant blauw

Lach ik hier heel zacht

Dit is mijn eigen plek

Het dichtst bij het universum