Lyric

Bursztyn kołysze się cicho

Wspomnienia nadal spoczywają na dnie

W nocy bez okien ktoś wywołuje moje imię

I znów wracam w to miejsce

Cienie, które nie tańczą, i wypolerowane szkło

Światło baru jak zamknięta księga

Dzień w fałdach marynarki się wylewa

Bez słów, lód powoli się rozpuszcza

Stare miłości i marzenia

Nie ma już po co pytać

Tylko dźwięk, jak dym

Rysuje kręgi i znika

[Chorus 1]

Noc, której nie mogę wypić

Cicho pali się w moim sercu

Nie po to, by zapomnieć

Lecz by połączyć wszystko razem

I znów tu, w tym miejscu, kołyszę się

Zimny ciężar przesuwa się po nadgarstku

Odległy dźwięk stacji jak wspomnienie

Na biurku nic się nie kończy

Nawet początek rozsypał się z wiatrem

Głos tej osoby, zapachy

Nie odbijają się w tym szkle

Ale zobacz, jedna kropla

Rozmywa świat na moment

Nie mogę wybaczyć wszystkiego

Ale nie mam siły nikogo obwiniać

Tylko tej nocy

Nawet małe kłamstwa

Zamieniają się w dobroć

To sanktuarium, przestrzeń między snem a rzeczywistością

Lód mówi więcej niż słowa

To nie o zapominaniu, lecz

O rytuale łączenia wszystkiego

Teraz topnieję w kołyszących się światłach

Głęboko w bursztynie tonę ja

Ale w moim sercu rodzi się delikatna wola jutra

Łzy i śmiech

To tylko jedna nocny sen

Cicho zostawiam je na dnie szkła

Noc, której nie mogę wypić

Znów spokojnie zamyka dzisiejszy dzień

Nie koniec, ale też nie początek

Po prostu zapomnienie, by żyć dalej

W modlitwie przy barze