歌詞

Wiatr ustał na dachach w środku nocy

Daleko szczeka pies, tylko jeden dźwięk

W pustym niebie, unosi się księżyc

I patrzy na mnie

Prześwit światła przez zasłonę

Sięgam po zamknięty dziennik

Zapach atramentu odtwarza przeszłość

A słowa toną znów w sercu

W czasie bez dźwięku wsłuchuję się

To serce było tym, co kołysało

Gdybym wypowiedziała słowa, rozpadłyby się

Światło drżące głęboko w mojej piersi

W ciszy odbija się tylko

Głos mnie samej, zapomniany

Palce dotykają starych listów

Każda linia zginania – wspomnienie w nadmiarze

Za każdym razem, gdy je czytam

Cienie słów powoli barwią noc

Nie tyle to, czego nie powiedziałam

Co chciałam, żeby ktoś usłyszał, wciąż zostaje

Nieprzemówione myśli zniknęły

Tamte uczucia mieszają się z wiatrem

Przy mnie była tylko cisza

I dopiero teraz zaczynam rozumieć

Pełen księżyc oświetla

Nie kogoś, lecz moje własne serce

Gdybym wypowiedziała słowa, mogłyby się złamać

Pozostałam cicho, tak jak wtedy

Wśród ciszy słyszę tylko

Głos, który pozwala mi znów iść

Wiatr ustał na dachach w środku nocy

Daleko szczeka pies, tylko jeden dźwięk

W pustym niebie, unosi się księżyc

I patrzy na mnie