歌詞

Buzlar her çınladığında, sessizlik çözülüyor;

Neonların nefesi, geceyi renklerine boyuyor

Duvardaki saat, yara izlerini işliyor zamana

Boş kalmış bir koltuğa, bir iç çekiş oturuyor

Zarif el hareketleriyle dönüyor kadehler

Kokteyller usulca yedi rengi ağırlıyor içinde

Tek bir ışık damlası, kalbi sarsıyor;

Kilitli hatıraları, yavaşça yüzeye çıkarıyor

Gökkuşağı kadehi yanakları aydınlatınca

Solmuş geçmiş bile renklerini geri kazanıyor

Bir yudumun sıcaklığı, göğsümdeki düğümü çözüyor;

Hiç tanımadığım bir sırta, küçük bir ışık uzatıyor

Pencerenin ardında taksiler bulanıklaşıyor

Omuzda kalan yağmur, geceye karışıp eriyor

Gevşemiş kravatlar, kahkahaların gölgesi;

Yine de birilerinin gözlerinde yankılanıyor bu gece

Gökkuşağı kadehleri birleştiğinde

Yalnızlığın ritimleri tek bir seste karışıyor

Şeffaf kabarcıklar sözleri serbest bıraktığında

Bu kısa gecede, yeni bir buluşma doğuyor

Şafak yaklaşsa ve bu büyü bozulsa bile

Parmak uçlarındaki o koku asla silinmeyecek

Herkes kendi yarınına doğru yürürken

Kalbin en derininde, durmayan bir nabız şarkı söyler

Buzlar eridi ve sessizliğe geri döndük

Sadece adını bilmediğim o gülüşün;

Gözlerimin içinde, hâlâ dalgalanıyor