歌詞

Gün batımı, şehrin turuncusu yanaklarımı aydınlatıyor

Boşalmış kalbime rüzgar usulca doluyor;

Kabullenme cesaretini el yordamıyla arıyordum

Önümdeki gölgeleri görmezden geldim

Bilinmez gelecekten korkuyordum

Böyle geceler birbirini izledi, gözyaşlarımı tuttum;

Bir iç çekiş gibi, sadece zaman akıp geçti

O günkü gibi durmuş o saat

Aniden bir sesle kıpırdadı sanki

(Bak, fark et artık; o küçük filizleri...)

Mevsim dönerken, kalbim de dalgalanıyor

Her şeyi kabullen, No fear anymore (Artık korku yok)

Korkmana gerek yok, You can be honest (Dürüst olabilirsin)

Şimdiki halini bir kucaklasan

Yarına doğru yürümeye başlayabilirsin

Batan güneşin yeniden doğması gibi

Sürekli değişen bu hayatın (Life) içinde

Kabullenmek, beraberinde ışığı getirir

Sadece kaybettiklerimi saydığım o günler

Aslında avcumun içinde kalan bir sıcaklık varmış

Eski yaralar da zamanla toz olup gider

Yağmur dindiğinde açan o gökkuşağı gibi renklenir

Acıyı da sevinci de azığa dönüştürüp

Değişen bu hayatın içinde

Kabullenmek, ışığa dönüşür

Ve ben, yürümeye başlıyorum

Şafağın gökyüzüne, gülümseyerek