Lyric

Gdy lód zadźwięczy, cisza pęka

Neon oddycha, noc się barwi

Zegar na ścianie liczy blizny

Puste krzesło wzdycha cicho

Powoli kręci się kieliszek

Kolory tańczą w szkle bez słów

Koktajl zbiera siedem świateł

Jakby znał mój smutek już

Jedna kropla światła drży

Budzi pamięć spod zamknięć drzwi

Tęczowy kieliszek — rozjaśnia twarz

Wyblakłe jutro znowu ma barw

Jeden łyk ciepła rozplata mnie

I daje małe światło w czyjeś plecy w tle

Za oknem taxi rozpływa się

Deszcz na ramionach znika w noc

Luźny krawat, cień śmiechu gdzieś

A czyjeś oczy wciąż drżą obok

Pijana chwila zrzuca ciężar

Serce zaczyna bić w rytm serc

Puls do pulsu zbliża się

Samotność traci własny cień

Tęczowy kieliszek — gdy stuknie szkło

Rytm samotności staje się dwóch

Przez czyste bąble puszczam głos

W krótkiej nocy rodzi się los

Świt już czeka, magia blednie

Ale zapach palców trwa

Każdy ruszy w swoje jutro

A serce dalej śpiewać ma

Tęczowy kieliszek — po dnie, na raz

Przezroczysta cisza wypełnia nas

Za drzwiami chłód i obcy wiatr

Niesie ciepło, co dała ta noc — nasz ślad

Lód się topi, wraca cisza

Nie znam twojego imienia

Tylko uśmiech — obcy, bliski

W moich oczach wciąż się zmienia