歌詞

Kapalı bir harita, renksiz bir tuval

Aradığım o ışık bile görünmüyordu

Nefesimle buğulanan camı

Parmağımla usulca eritiyordum

Ama göğsümün karanlığında

Kesinlikle yanan bir ışık vardı

Görmezden geldiğim o rüya

Şimdi kalp atışımla uyanıyor

Prizmadan süzülen o ışık

Umut adındaki o spektrumdur

Dökülen gözyaşları bile

Yedi renge dönüşüyor şimdi

Bakıştığım gökyüzünün ötesinde

Henüz bilmediğim bir yarın var

Kalbime vuran o ışık;

İşte bu, başlangıcın işareti!

Tereddütler ve kazınan yaralar bile

Her biri kendi rengini taşıyordu

Kaybettiğimi sandığım o parçalar

Yeniden parlamaya başladı

Başkalarının sözlerinden ziyade

Kendine inanma gücü

Sarsılan o gölgeler bile

Yürümek için birer yakıta dönüşür

O boş kalan günlere

İsimlerini verircesine

Bu anı, kendi rengimle

Sıcak ve canlı bir şekilde boyuyorum

Prizmadan süzülen o ışık

Umut adındaki o spektrumdur

Hangi gece biterse bitsin

Sabah mutlaka gelecektir

Kalbimde açan bu ışığın

Bir daha asla sönmemesi için;

Seninle gördüğümüz o manzarayı

Sıkıca kucaklayıp ilerleyeceğim

Spektrumun ötesine

Yeni renklerle tanışma yolculuğu