Lyric

Pomarańczowe latarnie, biały oddech drży

Zwykła droga dziś jest trochę wyjątkowa

Dzwonek po lekcjach jeszcze w uszach dźwięczy

Radio w kieszeni – cichy szum

Żartem maskuję prawdziwą temperaturę

Każdy Twój uśmiech sprawia, że serce skacze szybciej

Gdy czerwone światło – serce się przechyla do przodu

Chcę mówić, lecz połykam słowa

Chociaż kroki się zgadzają, słowa nie nadążają

Gdy światło zmienia się na niebieskie – wracam do codzienności

Na czerwonym, chcę mówić, biały oddech unosi się

Jedno słowo „kocham” znika w powietrzu

Chcę się zmienić, lecz boję się zmiany

Obok Ciebie – tylko bielę się cicho

W szybie budki telefonicznej odbija się obraz

Karta w kieszeni – wciąż nie mogę jej użyć

„Mam skrót” – zostawiam wymówkę

Gdy ramiona się stykają, świat lekko drży

Jak taśma wspomnień, skręcamy w ten sam róg

Ten sam śmiech, ten sam oddech

Ale dziś mrugnięcie daje znak

Między czerwonym – nie puszczam ręki

Na czerwonym, chcę mówić, biały oddech drży

Zamiast słów – rzęsy mokną

Strach i wstyd – oddaję Tobie

Przy następnym niebieskim – trochę bliżej

Miłość spada między palcami jak piasek

Im mocniej ściskasz – tym szybciej się rozsypuje

Nie trzymaj wszystkiego w dłoniach – otwórz je

Rozsypane światło też należy do nas

Na czerwonym, chcę mówić, biały oddech unosi się

Zanim zniknie – spójrz mi w oczy

„Czy jutro też pójdziemy razem do domu?”

Przyspieszone kroki doganiają słowa

Pod latarnią kiwam lekko głową

Biały oddech – lekko ciepły