Lyric

Przechodzę przez igły deszczu, nie mam gdzie się schować

Neony na rogu rozmazywały się i uśmiechały

Czerwone światła hamulców rysowały chodnik

Zmęczone podeszwy tonęły w kałużach

Z chodnika unosił się zapach wilgotnego asfaltu

Zimno wsiąkało w moją koszulę przy sercu

Deszcz uderza w skrzynkę pocztową, wybijając rytm

Przeziębione palce ściskają rączkę parasola

Fale świateł przejeżdżających samochodów wchłaniam w oddechu

Śledzę rytm opadających igieł

Deszczowe igły asfaltu zszywają czas

Kontury latarni rozmazywują się i falują

Cienie miejsc, do których nie ma powrotu, tańczą pod parasolem

Przyjmuję ich chłód i zostawiam ślad stopy

Za zamkniętymi roletami słyszę życie kogoś innego

W zapachu wilgotnego papieru szukam minionych dni

Rysuję palcem po zaparowanej szybie

Ślad, który natychmiast znika, koi moje myśli

Stawiam kołnierz płaszcza i strzepuję krople z ciała

Oddalająca się syrena przywraca gwar miasta

Cienie bólu stają się odrobinę lżejsze

Woda pod podeszwami wydaje dźwięk, a kroki stają się szersze

Gdy cisza mówi głośniej niż rany

Stopy wdeptane w chodnik skrzypią wreszcie

Wiatr na kładce lekko popycha mnie do przodu

Na skrzyżowaniu wciąż mokrym dostrzegam światło

Przez szczeliny parasola, które delikatnie przecieka

Nie potrzebuję już głosów innych

Zamykam oczy i czuję ścieżkę pod stopami

Ciepłe oddechy pod mokrym kapturem rozpuszczają napięcie

Łapię kroplę deszczu językiem, smakując ją

Nawet deszcz zapomina, jak ranić

Igły deszczu zmieniają się w cienkie linie

Jedna spokojna chwila zostaje na policzku

Jeszcze trochę wtulam się w chłód

I upewniając się, stawiam kolejny krok

I szłam dalej, przeszyta, a jednak cała

Deszcz, który wbił się w ciało, staje się ciężarem, który już nie przeszkadza

Przez rozmyty świat dostrzegam światełko

Wiem, że wszystko nie musi wyschnąć

Chłód tego miasta chowam w sercu

I ruszam w stronę kolejnych widoków