Lyric

Gdzieś w najdalszym wnętrzu nieba

Zapomniana gwiazda drży

Choć jej światło nie dosięga

W mroku czeka — na czyjś ślad

Przez ciszę pustej próżni

Stare echo niesie czas

To, czego nie umieliśmy powiedzieć

Płynie dalej, poza nas

Bez imienia, sama znów

Gwiazda kreśli własny krąg

Choć niewidoczna, wciąż istnieje

Jak wspomnienie, które trwa

Nikt jej nie woła, nie słyszy

A jednak nie gaśnie blask

Nadzieja bez kształtu i słów

Cicho dryfuje wśród gwiazd

Poza granicą czasu

Cień w zakrzywionej przestrzeni drży

Z lat świetlnych przyszło ciepło

Jak miraż dawnych dni

Łaba, gasnąca — a żywa

Szept zapisany w świetle

Bez oczu, które by czytały

Bez uszu, które by słyszały

Choć żadna prośba nie dotrze

Ten promień biegnie wciąż

Niewidzialny płomień nadziei

Nie zna końca ani dróg

Jeśli świat o nim zapomni

Iskra zostanie tam

Powoli płonie w ciemności

Jak znak, co nie zna dat

Zagubiony sygnał w próżni

Wiadomość, co przetrwa mrok

Nawet gdy wszystko przeminie

On tli się — krok po krok

Samotna linia światła

Wędruje przez wieczny kosmos

Zamiast słów — czyste promienie

Wysłane w nieznany los

I może kiedyś ktoś spojrzy

I zadrży w nim ten sam znak

Że nawet w nieskończonej ciszy

Coś czeka — i trwa

Aż ktoś zauważy światło

Które nigdy nie przestało czekać