Lyric

De bel klinkt ver, mijn kraag omhoog, de nacht is koel

Tussen hoge muren kleurt neon elke stap die ik voel

“Even een omweg,” zeg ik zacht, mijn remmen los

Mensen als kometen, licht dat langs me schiet en los

In ramen zie ik wie ik was, mijn schaduw rekt en verdwijnt

Ik draai de sleutel van mijn hart, hoor sax die ademhaalt, fijn

“Vanaf hier is dit mijn tijd,” ik tel opnieuw tot één

De nacht wenkt mij vooruit, ik loop, mijn veters los, alleen

Wij zijn kometen, nu even vrij

We tekenen sporen in neonlucht, voorbij, voorbij

Geen naam, geen plan, alleen de vlucht

Een zachte roes laat sterrenstof achter in mijn borst en zucht

Tot we teruggaan naar morgen toe

Geloof ik alleen in dit licht, in dit gevoel

Geen afscheid nu — say no goodbye

In het glas beweegt een kleine Milky Way voorbij

Goede roes, zoete roes, woorden dansen door elkaar

Wensen stijgen op als sterren, hoog en zwaar

Elke bar een trede, wolken als een ladderlijn

Jouw lach, iemands traan, een vonk die mag er zijn

Voetstappen zijn ritme, adem wordt melodie

Omwegen, omwegen — dit is mijn universum hier

Als we vertrekken, kleurt de lucht van indigo naar grijs

Verhalen aan de bar, die nacht met sterren, lang geleden, wijs

Een schaduw op jouw profiel, een naam die niemand zegt

Sterrenbeelden op servetten, vluchtig neergelegd

“Tot de volgende keer,” zwaait mama met een lach

De deurbel zingt nog even na, zacht door de nacht

In stegen hoor ik alleen mijn stap, de menigte vervaagt

Gevoelens die ik achterliet, keren terug, onaangeraakt

Een verre komeet uit vroeger tijd

Rekt zijn staart diep in mijn borst, bereid

Tussen morgenlicht en nacht die blijft

Wordt nu verbonden, stil, met wat mij drijft

Wij zijn kometen, zonder kaart

Elke omweg tekent een route in ons eigen heelal apart

De laatste bel klinkt, een oude melodie

Iemands glimlach duwt me zacht richting morgen, richting hier

Wij zijn kometen, in een oogwenk tijd

We strooien licht als regen in de neonlucht zo wijd

Ik hou de roes nog even vast, dan terug naar elke dag

Maar in de volgende nacht weet ik

Dat ik weer als een omweg-komeet

Door de stad zal jagen, zacht en snel