Lyric

De wind staat stil op het dak om middernacht

In de verte blaft één hond, zacht

In een lege hemel zweeft alleen de maan

En zij keek naar mij

Licht lekte door een kier van het gordijn

Ik reik naar een gesloten dagboek, klein

Elke keer dat inkt het verleden raakt

Zinken woorden weer diep in mijn borst

In een tijd zonder geluid

Luisterde ik aandachtig

Wat bewoog

Was mijn hart

Als ik het uitspreek, valt het uiteen

Dat flakkerende licht diep vanbinnen

In de stilte hoor ik iets terug

De stem

Die ik was vergeten

Mijn vingertoppen raken een oude brief

Elke vouw draagt een herinnering

Telkens als ik lees, kleuren schaduwen van woorden

De nacht, langzaam

Meer dan wat ik niet zei

Bleef het verlangen

Om gehoord te worden

Gevoelens die nooit woorden werden

Verwaaiden met de wind van die dag

Alleen de stilte bleef bij mij

En nu

Begin ik het te begrijpen

De volle maan die alles verlichtte

Keek niet naar iemand anders

Maar naar mijn eigen hart

Bang dat woorden het zouden breken

Zweeg ik, zoals toen

Maar in deze stilte hoor ik iets

Een stem

Om weer verder te lopen

De wind staat stil op het dak om middernacht

In de verte blaft één hond

In een lege hemel zweeft alleen de maan

En zij blijft naar mij kijken